ตาลอบ - ยายทอง ชีวิตจริงคล้ายหนัง Happy Birthday

เรียบเรียงข้อมูลโดยกระปุกดอทคอม
ขอขอบคุณภาพประกอบจาก ทีวีบูรพา

          แม้จะได้ชมเพียงแค่ตัวอย่างสั้นๆ  ของภาพยนตร์เรื่อง Happy Birthday แต่หลายคนก็คงได้ซาบซึ้ง และน้ำตาไหลไปตามๆ กัน กับเรื่องราวความรักของคนสองคน โดยชายคนหนึ่งต้องดูแลผู้หญิงอันเป็นที่รักซึ่งไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ภาพที่เห็นนั้นชวนให้ย้อนนึกไปถึงเรื่องราวในโลกแห่งความเป็นจริงของสองสามีภรรยาคู่หนึ่ง "ตาลอบ กับ ยายทอง" ที่ทุกวันนี้ชีวิตของพวกเขา ไม่ต่างจากเรื่องราวที่นำเสนอบนแผ่นฟิล์มเลย

          ใครที่เคยชมรายการ "คนค้นฅน" หรืออาจผ่านตาจากฟอร์เวิร์ดเมล์ คงได้เคยสัมผัสเรื่องราวของ "ตาลอบ" อมร สีสุภเนตร ชายวัย 73 ปี ที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ ในอำเภอเชียงคาน กับ "ยายทอง" ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก ที่ทั้งสองอยู่กันด้วยความรัก ความเข้าใจ และคำสัญญาที่จะรักและดูแลกันตลอดไปจนวันตาย

          แต่ชีวิตคู่ของสองตายายนั้นกลับไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเหมือนคู่แต่งงานอื่นๆ เพราะเมื่อในปี 2538 ยายทองล้มป่วยเป็นโรคอัมพฤกษ์  และทรุดหนักจนกลายเป็นอัมพาต … 6 ปีต่อมา "ยายทอง" ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ และไม่สามารถพูดคุยกับ "ตาลอบ" ได้อีกต่อไป หลายครั้งที่ "ยายทอง" ร้องไห้ และได้เพียงแค่แสดงความรู้สึกออกมาทางสีหน้า ซึ่ง "ตาลอบ" ก็รับรู้ และอยู่เคียงข้าง "ยายทอง" มาตลอดเวลา แม้ "คำพูด" จะไม่สามารถเป็นตัวกลางในการสื่อสารกันระหว่างสองสามีภรรยาได้ แต่ "ใจ" ของทั้งสองคน ก็ยังสามารถสื่อถึงกันได้ไม่ต่างกับตอนที่พวกเขายังพูดคุยกันได้ปกติ

          ทุกวัน "ตาลอบ" จะปั่นจักรยานที่ตนเองประดิษฐ์ขึ้น พร้อมพ่วงเตียงติดล้อที่ตาลอบดัดแปลงขึ้น พา "ยายทอง" ออกไปเที่ยวกับเขาตามสถานที่ต่างๆ เพื่อรำลึกถึงความหลังเมื่อ 50 ปีก่อน และเป็นสิ่งที่พิสูจน์ว่า คำมั่นสัญญานั้นยังไม่ลบเลือนไปตามกาลเวลา

          "ตาอยากใช้ชีวิตอยู่กับยายจนวินาทีสุดท้าย เราจะต้องไม่ทอดทิ้งกัน เราต้องมั่นคงต่อกัน ตาสัญญากับยายว่าจะดูแลยายให้ดีที่สุดจนวินาทีสุดท้าย ตาตั้งใจรักษายายให้ดีที่สุด ตาทุ่มเทชีวิตให้ยายทั้งหมดเลย เพราะว่ายายมีความหมายกับตาสุดชีวิตเลย ทุกวันนี้ตายังมีความหวังอยู่ว่า ยายจะอาการดีขึ้นและกลับมาพูดกับตาได้เหมือนเคย เราต้องอยู่แแบบมีความหวัง เพราะความหวังนี่แหละที่จะทำให้เรามีกำลังใจดูแลยายต่อไปจนกว่าจะตายจากกันไปข้างหนึ่ง" คำพูดจากใจของ "ตาลอบ" ผู้ไม่เคยลืมคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับหญิงผู้เป็นที่รัก

          ความรักมั่น อาจเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งในสังคมปัจจุบันนี้ แต่ "ตาลอบ" ก็ยังเป็นอีกคนหนึ่งที่แสดงให้เห็นว่า ความรักแท้ และจริงใจยังมีอยู่จริง เพราะทุกวันนี้ความรักของ "ตาลอบ" ยังคงไม่ต่างไปจากวันเดิมๆ ที่เคยมีให้ "ยายทอง" แม้ว่า "ยายทอง" จะป่วยหนักเพียงใด "ตาลอบ" ยังดูแล "ยายทอง" อย่างเต็มที่และเฝ้าหวังว่าสักวันหนึ่ง "ปาฎิหาริย์" จะบังเกิดขึ้นกับชีวิตของพวกเขาบ้าง